|
|
Zelf een roman schrijven. Dat was sinds jaar en dag mijn droom.
Na jaren van uitstel, begon ik eraan in de zomer van 2003.
Als afstudeerproject voor Schrijversvakschool Amsterdam.
De basis van Maidentrip is een eigen herinnering.
Daar komt van alles bij. En er gaat van alles af.
De schrijver zet de situatie naar zijn hand.
Er zijn personages en conflicten.
Ik moet keuzes maken.
Alleen dát kiezen wat ertoe doet.
Waar gaat mijn verhaal in essentie over?
En dan de stoorzenders.
Die van de omgeving, maar ook die in mijn eigen hoofd.
Wordt het wel wat? Waar ben ik aan begonnen.
Het verhaal groeit en dijt uit, bijna tegen de verdrukking in.
Maar alleen als er voldoende tijd en rust is.
Ik krijg een schrijfplek voor de zomer van 2004.
Stilte, rust. Een uil voor het raam.
Maar ook worsteling, onzekerheid.
Hoe leger mijn agenda, hoe gemakkelijker ik schrijf.
Ik zeg dingen af. Schrijfdingen. Familiedingen.
Ik mis de zomerschrijfplek en ga op zoek.
Vind een schrijfkamer in de binnenstad van Terneuzen.
In die binnenstad speelt mijn verhaal zich deels af.
Een goed voorteken.
Ik zoek verbanden en verborgen agenda's.
Soms is het schrijfplezier ver te zoeken.
Soms vliegen nieuwe scènes moeiteloos op papier.
In 2006 ligt er een manuscript van zo’n 400 pagina’s.
Daarmee rond ik de Schrijversvakschool af.
Twee uitgevers wijzen het manuscript af.
Geven daar ook redenen voor.
Ik trek me terug en schuif al het commentaar op een hoop.
Dan ga ik het manuscript te lijf en hak er 100 pagina’s uit.
Als een beeldhouwer die het verhaal zichtbaar maakt.
|
|
|
|
|
|
Vorige 
terug naar boven
